นิทานคุณธรรม

http://entertain.tidtam.com/data/12/0207-1.html

โพสท์ใน Uncategorized | ใส่ความเห็น

นิทานคุณธรรม

 

นิทานคุณธรรมเรื่อง  หอยทากบนกำแพง
ยายทอง เป็นหญิงแก่ผู้มีใจเมตตากรุณา วันหนึ่งนางเห็นเด็กชายตูมนั่งร้องไห้อยู่ข้าง ๆ กำแพงหลังบ้าน ในมือของเขามีหนังสือเล่มหนึ่ง ยายทองเข้าไปหาเขาแล้วถามด้วยความกรุณาว่า “เป็นอะไรไปพ่อหนูมีอะไรจะให้ฉันช่วยบ้าง”   ตูมตอบด้วยเสียงเศร้า ๆ ว่า  “ครูให้ผมท่องโคลงที่ยาวและยากมาก ผมคิดว่าผมคงท่องไม่ได้แน่ ๆ”    “ทำไมไม่ได้เล่าพ่อหนู” ยายทอง ถามด้วยความสนใจ “พวกเพื่อน ๆ ผมเขาบอกว่า ผมทำไม่ได้แน่ ถึงพยายาม ก็ไม่มีประโยชน์อะไร อย่าพยามยามเลย” ตูมตอบ     “อย่าไปคำนึงเลยว่า เพื่อน ๆ ของเธอพูดว่าอย่างไร เธอต้องแสดงให้เขาเห็นซิว่า เธอทำได้แน่ ๆ ยายทองตอบ    “แต่ผมคิดว่าผมท่องจำไม่ได้แน่”  ตูมตอบยืนยันอย่างหมดหวัง หนูเอ๋ย” ยายทอง พูดขึ้นด้วยเสียงเต็มไปด้วยความกรุณา “ถึงจะช้าแต่ให้มั่นคงแน่นอน เจ้าดูหอยทากบนกำแพงนั่นซิ เจ้าจะเห็นว่ามันเคลื่อนไหวไปอย่างเชื่องช้า แต่ ในที่สุดมันจะขึ้นไปถึงยอดกำแพงจนได้ ฉะนั้น จงเอาหอยทากนั้นเป็นตัวอย่าง พยายามท่องจำโคลงให้ได้ทีละแถว ค่อย ๆ ไปทีละน้อย ในที่สุดเจ้าจะจำได้ ทุกครั้งที่เกิดความท้อถอย จงนึกถึงหอยทากตัวนั้นเถิด” พูดเสร็จแล้วยายทอง ก็จากไป   ตูมนั่งคิดอยู่คนเดียว แม้ว่าเขาหัวจะไม่ดีเรียนช้าแข่งขันกับเพื่อนไม่ได้ บางทีเขาอาจจะแข่งขันกับหอยทากบนกำแพงนั้นได้ เขาจึงตัดสินใจจะท่องจำโคลงแข่งกับหอยทาก ว่าแล้วตูมก็ลงมือท่องโคลงทันที เขาพยายามท่องช้า ๆ ได้ทีละบรรทัด ขณะเดียวกัน ตาก็จ้องจับดูหอยทาก ที่กำลังคืบคลานขึ้นไปทีละน้อย ๆ เขาเกิดความสนุกสนาน จนลืมความยากของโคลงบทนั้นอย่างสิ้นเชิง
          ในวันต่อมา เมื่อครูเรียกชื่อตูมออกไปท่อง เพื่อน ๆ ต่างส่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างขบขันเพราะเขาเชื่อว่า ตูมต้องท่องไม่ได้อย่างแน่นอน แต่แล้วทุกคนก็ประหลาดใจ ในเมื่อได้ยินตูมท่องโคลงได้อย่างไพเราะถูกต้องชัดเจน ทุกคนนิ่งฟังตูมอย่างเงียบกริบ เหมือนต้องมนต์สะกด   “บอกเราหน่อยสิ” ครูพูดขึ้น หลังจากฟังจบ “เธอทำอย่างไรจึงท่องจำโคลงได้อย่างยอมเยี่ยม”   “ผมเห็นหอยทากกำลังปืนกำแพง”   ตูมเล่า “มันค่อย ๆ ปืนไปอย่างช้า ๆ แต่ไม่หยุดและไม่หันหลังกลับ ผมเลยคิดว่า ผมจะท่องโคลงแบบนั้นบ้าง  ผมจึงลงมือท่องทีละน้อย ๆ โดยไม่ยอมหยุด พอหอยทากขึ้นถึงยอดกำแพง ผมก็จำโคลงบทนั้นได้พอดี”  พอขาดคำ ห้องนั้นก็สั่นสะเทือนด้วยเสียงปรบมือของธรรมดาเพื่อน ๆ เป็นเวลานาน ทุกคนปรบมือให้เขาด้วยความเต็มใจ

โพสท์ใน Uncategorized | ใส่ความเห็น

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

โพสท์ใน Uncategorized | 1 ความเห็น